Μια φορά ο Σωτήρης του Πατατούκου πήγε να ψαρέψει στη θάλασσα κοντά στη Νανού. Εκεί βρήκε κι δούλωμα πολύ κι επιτήρα. Έκειδα, νά κι μα εύγουνται όλου του κόσμου τα σκαριά. Ρίχνει το καλαμίδιν του, έπιανε δυο τρια, δυο τρια, τόμου τα έριξε έξω στη στερεά, νάν τα κι εσαρτέρα κι επααίναν πάλε στη θάλασσα!
Επια έν τα γούλα, και κα' έναν εν έπια'ε. Εσώστην πιον και το δούλωμάν του. Πάει να βγάλει καμιάν πατελίνα για δούλωμα, έσκυψεν, έκει δα που ᾿σκυψε, γρικά κι εφύσαν άθρωπος. Θωρεί καλά μπας κι είναι καμιά τρύπα κι ξιφυσά, εν ήτον τίποτε τέτοιο μαθές.
Αμέ πάλε, τόμου εσηκώνετον, εγρίκαν κι εφύσα σαν άθρωπος, τόμου έσκυβγεν να δει να ξετάξει, τίποτε. Έκει δα γρικά και μια φωνή νατριχιασμένη απού μέσα 'πού τον ιγκρεμό, κι άλλη μιαν καταπόδι. Εφο' ήθη.
Πάει να μα' έψει το καλαμίδιν του να πααίνει, εν εξικόλλα. Πάει να φύει ο γίδιος, εν εσαλεύγαν τα πόδια του. Έλα δα, απού τα πολλά, πιάνει το καλαμίδι και κομμά ιν άλας που 'χε μαδεμένον, κι έφυε.
