Κατά τά δωδεκάμερα ο κόσμος δέν καβίσύρτιζαν κουκιά, δέν εψηναν καλαμπόκια γιατί, ερχονταν οί Καρικάτζελοι και τους έλεγαν: — Θά σάς μπήξουμε στά λανάρια.
’Αν οι κοπέλες έβγαιναν έξω τή νύχτα, τις έπιαναν, τις έλεγαν: — Θέλουμε νά σέ κάνουμε νύφη. Η κοπέλα έλεγε: — Ή νύφη θέλει πολλά πράγματα. Θελει καλο νυφικό. Θέλει παπούτσια. Θέλει βέλο. Θέλει κι’ ένα σακούλι φλουριά. "Ολα αυτά ή κοπέλα τά έλεγε σιγά ώσπου νά λαλήσουν οι πετεινοί και νά φύγουν οι καρκάντζειλοι και νά μείνουν όλα στήν νύφη.
Πίστευαν πώς οι καλικάντζαροι ήταν τά χαρούμενα παιδιά ενός βασιλιά πού όλη μέρα χόρευαν, γελούσαν και τραγουδούσαν. Τά παιδιά αυτά τά ζήλεψαν, τά καταράστηκαν, έγιναν ζώα και καλικάντζαροι.
Οι καλικάντζαροι άπό τήν ημέρα τών Χριστουγέννων, κάθονται πάνω στις μπατζάδιες (καμινάδες) και φεύγουν όταν τελειώσουν οί γιορτές των Χριστουγέννων.
"Όταν ένα παιδί γεννιόταν τα Χριστούγεννα, νόμιζαν όλοι ότι γινόταν καλικάντζαρος.
Οί καλικάντζαροι γύριζαν έξω τήν νύχτα καί πήγαιναν στην άκρη τών ποταμών. "Οποιος άνθρωπος περνούσε από εκεί οί καλικάντζαροι ανέβαιναν στον ώμο του κι’ έπρεπε ό άνθρωπος νά τούς γυρίσει σέ 7 πηγάδια.
Οί παππούδες έλεγαν ότι τά Χριστούγεννα, οί καλικάντζαροι πηγαίνουν κάτω άπό τή γη και θέλουν νά κόψουν τό δέντρο πού επάνω του στηρίζεται ή γη, άλλά δέν τό καταφέρνουν.
Πολλές γυναίκες έβαζαν στό τζάκι μπακλαβά και έρχονταν οι καλικάντζαροι καί τόν έτρωγαν. "Οποια γυναίκα έβαζε στό τζάκι μπακλαβά περίμενε ξυπνητή γιά νά δεί τους καλικάντζαρους.
Μιά γυναίκα τά δωδεκάμερα άπλωσε τή νύχτα τά ρούχα της έξω καί ήρθαν οί καλικάντζαροι καί τά πήραν.
