Στά παλαιά χρόνια μιά οικογένεια είχε ένα αμπέλι. Κοντά στ’ αμπέλι ήταν μιά βρύση στεγνή (ξερή).
Ή οικογένεια είχε ένα παιδί 15 χρονών πού μέ τό γαϊδούρι του πήγαινε στην πόλη νά φέρει ψωμί. Έκείνο τό γαϊδούρι πήγαινε στήν βρύση κι’ έβαζε την μούρη του μέσα.
Τό παιδί χτυπούσε το γαϊδούρι, τό τσιμπούσε νά προχωρήσει, εκείνο δεν προχωρούσε. Άπό την βρύση έβγαινε ένα φάντασμα, ένα παιδί τυλιγμένο στις φασκιές πού κατρακυλουσε και πήγαινε στά πόδια τού γαϊδάρου.
Στά σύνορα τού αμπελιού ήταν κι’ ένα ρυάκι. Τό παιδί φοβήθηκε πολύ. Είπε στον πατέρα του: —Πατέρα, εγώ δέν ξαναπηγαίνω άπό τό αμπέλι μας.
Τότε πήρε ο πατέρας τό γαϊδούρι καί πήγε. ’Έφτασε στην βρύση. Τό γαϊδούρι έκανε τά ίδια. Βγήκε τό φάντασμα, το είδε ο πατέρας, τρόμαξε και δεν ξαναπήγε πιά στ’ αμπέλι.
