Μια φορά, στην εξοχή που έμενε μια οικογένεια το καλοκαίρι, ένα κοριτσάκι αυτής της οικογενείας, πολύ όμορφο, πήγε στο πηγάδι που ήταν κοντά στο σπίτι, και σαν παιδί που ήταν, κοίταζε από τα χείλη του πηγαδιού μέσα στο νερό, όταν άξαφνα, σιγά σιγά και ήσυχα, σαν να το τραβούσε κανείς, έπεσε στο πηγάδι.
Αμα το είδαν αυτό οι γονείς και οι συγγενείς του, έτρεξαν, τριγύρισαν το πηγάδι, κοιτάζουν μέσα, και βλέπουν το κορίτσι να παίζει απάνω στο νερό σαν να ήταν στο κρεβατάκι του.
Ο πατέρας του έλαβε θάρρος άμα το είδε αυτό και ηθέλησε να κατεβεί στο πηγάδι, και μόλις το εσκέφθη αυτό, έπεσε κι εκείνος σαν να τον ετράβηξαν κάτω, και βρέθηκε κοντά στην κόρη του.
Οι άλλοι στο μεταξύ έφεραν σκάλα, την έβαλαν στο πηγάδι και φώναζαν στον πατέρα ν' ανεβεί. Πήρε αυτός στην αγκαλιά του το κορίτσι, και ανέβηκε με τη σκάλα χωρίς να πάθει τίποτα.
Εκείνο που έκανε όλους ν' αφήσουν το θάμα τους, ήταν πως και των δύο τα φορέματα ήσαν στεγνά και δεν είχαν καθόλου υγρασία, αν και έμειναν πολλή ώρα στο πηγάδι.
Και λεν πως και τον πατέρα και την κόρη του τούς πήραν στο πηγάδι οι ναραγίδες που μένουν εκεί. Και το κορίτσι έλεγε πως, καθώς εκοίταζε μέσα στο πηγάδι, είδε να παίζουν απάνω στο νερό με γέλια και χαρές κάτι γυναίκες, και πως αυτές την παρακινούσαν να πέσει μέσα.
