Μία γυναίκα από το Δίκαλο, το χωριό που τώρα είναι ερημωμένο, πήγαινε ν' αλέσει στο μύλο τα δωδεκάημερα. Πέρασε από μία μικρή λάκκα, τη Σολά, είδε σ' ένα αλώνι να χορεύουν λυκοκαντζαραίοι.
Φοβήθηκε πολύ μην τη φάνε. Να γυρίσει πίσω δεν υπήρχετρόπος, όμως αμέσως σκέφτηκε ενα τέχνασμα για να γλιτώσει. Κόντευε να ξημερώσει, και γνώριζε πως οι λυκοκαντζαραίοι μόνο τη νύχτα έχουν τη δύναμη, και ύστερα χάνονται.
Και αν τους ξεγελούσε ώσπου να φέξει, μπορούσε και να ξεφύγει. Μεμιάς βγάζει τα ρούχα της και τα ρίχνω κάτω, και γυμνή πετιέται στη μέση και πιάνεται στο χωρό σα λυκοκάντζαρος.
Στην αρχή οι λυκοκαντζαραίοι δεν την κατάλαβαν, κατά τα λυκοχαράματα όμως την κατάλαβαν, γιατί σαν παράξενο πράμα τούς φαινότανε ό,τι βλέπανε με τα μάτια τους, και εχόρευαν άταχτα κι τραγουδούσαν και έλεγαν με απορία: πάνω γένια, κάτω γένια, μες στη μέση μπιχλιμπίδια!
Ίσα που να καλοκοιτάξουν όμως, χάραξε και αναγκάστηκαν να φύγουν. Κι εκεί που έφευγαν, έλεγαν: Φεύγετε να φεύγουμε, γιατί έρχεται ο τουρλόπαπας με την αγιαστούρα του και μας άγιασε και ψωριάσαμε!
