ΟΙ ΝΙΡΑΓΙΔΙΣ. Η νιραγίδα είναι μια γυναίκα αψηλή, με μεγάλα και ψηλά πόδια και με μακριά, ξέμπλεκα και αχτένιστα μαλλιά. Αυτοί οι θηλυκοί διάβολοι μόνο το μεσημέρι βγαίνουν στο φανερό.
Σαν περνάς, παιδί μου, λαγκάδια πάνω στο μεσημέρι, γύρω από σπηλιές, να λες: «Ιησούς Χριστός νικά, κι όλα τα κακά σκουπίζει». Γιατί εμείς οι παλιοί άνθρωποι ξέρουμε και πολλά.
Πολλές φορές έτυχε να τις δουν οι άνθρωποι. Ξεγυμνώνονται οι καταραμένες τσίχλες, και σε φωνάζουν να πας κοντά τους. Μόνο να φυλάγεσαι, παιδί μου. Βγάζουν και φαγητά που μοσχοβολούν, ίσαμε να καταφέρουν έναν άνθρωπο να τους πλησιάσει - ύστερα, αλίμονο στη πέτσα του!
Και τα μεσάνυχτα κατεβαίνουν μες στα χωριά. Μια φορά να δεις, παιδί μου, να σου πω και ένα νόστιμο: Η γυναίκα μου η δική μου, η Ρήγινα, αμή δεν έκοντεψε να γεράσει, να έχουμε στα καλά καθούμενα κι άλλα τράβαλα;
Κοιμόταν, και στα ύπνια της νύχτας άκουγε να την φωνάζουν τρεις φορές: «Ρήγινα! Ρήγινα! Ρήγινα!» Αν έβγαινε, θα έπαθε ό,τι έπαθε μια φορά μια γυναίκα, που την κατάφεραν τρεις νιραγίδες και την πήγαν τα μεσάνυχτα στο λουτρό, και της έσχισαν της καημένης τα κρέατα.
