Η παράδοση που αναφέρεται από τον Σ. Σκίπη (1908) αναλύει το όνομα "ντελεσίμι", το οποίο είναι τουρκικής προέλευσης και προέρχεται από τη λέξη "τελεσίμ", η οποία με τη σειρά της προέρχεται από το αραβικό "τιλισίμ" και συνδέεται με το ελληνικό "τέλεσμα". Στην παράδοση αυτή, ο όρος "ντελεσίμι" φαίνεται να αναφέρεται σε έναν οικιακό δαίμονα ή στοιχειό που κατοικεί στα κατώγεια, σε υγρά και βαθειά μέρη του σπιτιού, και είναι δεσμώτης καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Ωστόσο, κατά τις χειμερινές νύχτες, αυτό το στοιχειό καταφέρνει να σπάσει τα δεσμά του και προκαλεί μεγάλη ταραχή και καταστροφή στον κήπο του σπιτιού. Η περιγραφή αυτής της παράδοσης μοιάζει να ακολουθεί την κλασική παράδοση των στοιχειωμένων σπιτιών,
Μελεται περι του βίου και της γλώσσης του Ελληνικού Λαού Ν. Γ. Πολίτης - Παραδόσεις Μερος Β 1904 - σελ 1102
