Μιά φορά, ένας έφτιαχνε ένα μύλο μέσα σ΄ ένα λάκκο. Τη μέρα τον έφτιαχνε, και του βραδυ πήγαιναν οι διαολοι κι τον χαλούσαν. Είπε ο ανθρωπος: «Θα πάω να παραφυλάξω του βραδυ, να δώ ποιός είναι αυτός που μου χαλάει του μύλο!». Πήγε κι κρύφτηκε εκεί κοντά.
Σα νύχτωσε ξεκίνησαν να έρχονται οι διαόλοι. Μαζευτηκαν και έκατσαν και ο τρανός ο διάολος γελούσε και έλεγε: «Μωρέ τον κακομοίρη τί παθαίνει! Αυτός φτιάχνει κι εμεις χαλάμε! Α να ιδούμε ως πότε θα βαστάξει αυτή η δουλειά!».
Χμ! έκανε ένας μικρός διάολος και είπε: - «Αμ δε ξερει του γιατρικό για να το ρίξει δεν θα μπορούσαμε να ρθούμι εδώ να του χαλάμει του μύλο!».
Πετάχτηκε ο τρανος ο διάολος κι είπε: -«Κι ποιό είναι αυτό του γιατρικό;»
-«Γιά, είπε ο μικρός ο διάολος, να πάει σ' ένα μέρος που δεν ακούγονται τα πετιναρια, να βρει μία αγριοκερασιά, να την κόψει, να πάρει' ένα κομμάτι ξύλο, να το βαλει στην αγία τράπεζα, και να το αφήσει εκεί σαράντα μέρις! Να το παρει ύστερα κι να το βαλει εδώ που φτιάχνει το μύλο. Αυτό μας κρατάει μακριά εμάς τους διαβόλους απο το να έρθουμε και να του χαλάσουμε το μύλο!».
Οι διάολοι χάλασαν πάλι το μύλο κι λαβίζοντας κι χουρεύουντας έφυγαν. Σηκώνεται και αυτός, πηγαίνει σ' ένα μέρος που δεν ακουγόταν τα πετιναρια, βρίσκει μία αγριοκερασιά, την έκοψε κι έκανε οτι άκουσε από τον διάολο.
Αυτό ήταν! Ούτε ξαναπάτησαν οι διαόλοι στου μύλου!»
