Η περίπτωση του ιατρού Λεβίδης, ο οποίος ερμήνευσε τη δήθεν εμφάνιση νεκρού ως τηλεπάθεια.
Ο ιατρός Μιχ. Λεβίδης αποκοιμήθηκε γύρω στη 1:30 τα ξημερώματα μιας νύχτας του Μαΐου 1928 και ξύπνησε περίπου μία ώρα αργότερα.
Είδε τότε να περνά μπροστά από το κρεβάτι του ένα κοριτσάκι 3–4 ετών με νυχτικό, το οποίο όμως φαινόταν μόνο έως τη μέση.
Το όραμα ήταν τόσο ζωντανό, ώστε ο ιατρός το ρώτησε: — Τι θέλεις εδώ, μικρούλα μου;
— Έχω πεθάνει… είπε εκείνο με την αφέλεια της ηλικίας του. Είμαι από το διπλανό σπίτι…
Με αυτά τα λόγια χάθηκε. Αμέσως μετά εμφανίστηκε στη θέση του ένας μαυροφορεμένος νέος 25 ετών, ο οποίος είπε: — Κι εγώ πέθανα τώρα, αλλά δεν με ξέρετε!
Και αυτός χάθηκε.
Ο ιατρός, έκπληκτος από τα οράματα, άναψε το φως, αφήνοντάς το επιτηδευμένα αναμμένο μέχρι το πρωί ως απόδειξη ότι δεν ονειρευόταν.
Κοίταξε παράλληλα την ώρα στο ρολόι του: ήταν 1:45 μετά τα μεσάνυχτα, περίπου 2 παρά πέντε ή επτά λεπτά, λόγω μικρής καθυστέρησης του ρολογιού.
Όταν ο Λεβίδης ξύπνησε το πρωί, διηγήθηκε το όραμα στη σύζυγό του κατά το πρόγευμα.
Ξαφνικά, καθώς έβλεπαν από το παράθυρο, είδαν ένα πένθιμο παραπέτασμα στη διπλανή πόρτα.
Ενημερώθηκαν τότε ότι είχε πεθάνει το μονομανές άρρωστο κοριτσάκι του γείτονα Γρηγορίου Κοριαλού, το οποίο ο ιατρός δεν είχε ξαναδεί.
Το συμπλήρωμα αυτού του γεγονότος ανέφερε στην «Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών» και ιδιοπροσώπως ο συγγενής της μικρής, ο πλοίαρχος Σπυρ. Φερεντίνος.
Ο Φερεντίνος επιβεβαίωσε ότι ο θάνατος συνέβη ακριβώς στις 2 παρά 10 το πρωί, κοιτάζοντας την ώρα στο ρολόι του.
Περισσότερο ενδιαφέρον έχει ότι κατά τη στιγμή που έφτανε η κηδεία στο νεκροταφείο, τράβηξαν την προσοχή του οι θρήνοι ενός γέροντα, ο οποίος παρακολουθούσε άλλο φέρετρο.
Ρώτησε ποιος ήταν ο νεκρός και του απάντησαν ότι ήταν ο νέος 25 ετών και ο θρηνών ήταν ο πατέρας του.
Το επεισόδιο του Λεβίδη ανακοινώθηκε από μένα κατά τη συνεδρίαση της «Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών» στις 4 Απριλίου 1928 στην αίθουσα της Αρχαιολογικής Εταιρείας, όπου ήταν παρών και ο Φερεντίνος μεταξύ των ακροατών.
Την επόμενη ημέρα ήρθε στα γραφεία για να ζητήσει περισσότερες πληροφορίες και να ανακοινώσει και αυτός τις παρατηρήσεις του.
Στην πρώτη εντύπωση, για τους μη ειδικούς σε ψυχικά φαινόμενα, το επεισόδιο προκαλεί την εντύπωση ότι όντως εμφανίστηκαν τα πνεύματα των νεκρών για να αναγγείλουν στον Λεβίδη τον θάνατό τους.
Η πιο πιθανή εξήγηση, ωστόσο, είναι ότι πρόκειται για απλή τηλεπάθεια, οφειλόμενη στην ειδική κατάσταση του Λεβίδη, μεταξύ ύπνου και εγρήγορσης, κατά την οποία τα ψυχικά φαινόμενα γίνονται έντονα.
Σε αυτήν την κατάσταση ο Λεβίδης ήταν ευαίσθητος τηλεπαθητικός δέκτης και δέχθηκε σαν ραδιοφωνικό σήμα δύο ψυχικά κύματα από δύο διαφορετικές διευθύνσεις, δηλαδή από τα σημεία όπου συνέβησαν οι δύο θάνατοι: της μικρής και του νέου 25 ετών.
Η τηλεπάθεια δεν φαίνεται να έγινε κατ’ ευθείαν από τους αποθανόντες, αλλά από άτομα παρόντα εκεί κατά τη στιγμή του θανάτου, τα οποία επικοινώνησαν με τον Λεβίδη.
Όσον αφορά το όραμα, ο εγκέφαλος του ιατρού, ερεθισμένος από την εντύπωση, συμβόλισε το δράμα μέσω ψευδαίσθησης οπτικής μορφής των αποθανόντων.
Η πιθανότητα παρουσίας των πνευμάτων των ίδιων των νεκρών καταρρίπτεται και από τη λογική σκέψη: αυτά τα άτομα θα είχαν βέβαια άλλους προσφιλέστερους, π.χ. τους οικείους τους, που θα θρηνούσαν απεγνωσμένα, παρά να εμφανιστούν σε έναν άγνωστο.
Παράλληλα, σε άλλη περίπτωση το 1928, μια εφημερίδα «Φωνή του Λαού» περιέγραφε όνειρο κατά το οποίο η Αικατερίνη Πραντούνα είδε μεγάλη κίνηση, ταραχή και ιερείς στο σπίτι ενός φίλου στη Λευκάδα.
Λίγες ημέρες αργότερα ενημερώθηκε για τον θάνατο του ανιψιού της Μιχαήλ.
Το 1924 η Αικατερίνη είδε πένθος στον εξώστη του σπιτιού της Εύθαλίας Καμάρα και λίγες ώρες αργότερα πληροφορήθηκε τον θάνατο της Εύθαλίας ακριβώς την ώρα του οράματος.
Στην περίπτωση αυτή πρόκειται για τηλεπάθεια συμβολικής μορφής, όπου η φαντασία της συμβόλισε τον θάνατο με το καθιερωμένο μαύρο πένθος του εξώστη.
Η ίδια, την ίδια εποχή, είδε σε όνειρο ότι ο 14χρονος γιος της Μιλτιάδης έκοψε το δάκτυλο του δεξιού χεριού.
Δύο ημέρες μετά, ο Μιλτιάδης της αποκάλυψε ότι πράγματι είχε κόψει το δάκτυλο εκείνη την ημέρα, αλλά φοβόταν να το πει.
Το τραύμα είχε μολυνθεί και χρειάστηκε επέμβαση από τον ιατρό Νικ. Ορφανό.
Πρόκειται για τηλεπάθεια αναπαραστατικής μορφής, φαινόμενο που παρατηρείται συχνά είτε ανάλογα με την ατομική ερεθισιμότητα του εγκεφάλου είτε λόγω συνθηκών όπου η έρευνα είναι ανεπαρκής.
Αυτά τα μικρά τηλεπαθητικά φαινόμενα έχουν ιδιαίτερη σημασία: δείχνουν πόσο πολυποίκιλες εκδηλώσεις μπορεί να έχει η μεταβίβαση σκέψης και βοηθούν στην κατανόηση των πιο σύνθετων φαινομένων, όπου η φαντασία αναμιγνύει και τους νεκρούς.
Στις 28 Νοεμβρίου 1928, η Μαρία Μιλινάριτη (οδός Μονεμβασίας 8) είδε σε κατάσταση ημιεγρήγορσης μια γνωστή της άρρωστη, τη Μαρία Καρατζά, 25 ετών.
Ήταν κατάλευκα ντυμένη και αφού την χαιρέτησε με μια υπόκλιση, εξαφανίστηκε.
Η Μιλινάριτη αμέσως σηκώθηκε και είπε στην κόρη της: — Νίκη, πρέπει να ετοιμαστούμε γρήγορα να πάμε στην Καλλιθέα στο σπίτι της Μαρίας.
Είμαι βέβαιη ότι πέθανε…
Πράγματι, όταν έφτασαν στην Καλλιθέα, βρήκαν την κοπέλα νεκρή.
Και εδώ πρόκειται για τηλεπάθεια έμφανιστικής μορφής.
