Ο κ. Σταύρος Χαλκιόπουλος, έμπορος που πριν τον πόλεμο διατηρούσε κατάστημα στην Κωνσταντινούπολη και βρισκόταν τότε στην Αθήνα, αισθάνθηκε ξαφνικά επίμονη και ενοχλητική οσμή αμμωνίας, η οποία τον ακολουθούσε όπου κι αν πήγαινε.
Το γεγονός τον εκνεύρισε και το συζήτησε για ώρα με τη σύζυγό του, υποθέτοντας ότι από απροσεξία θα είχαν χύσει αμμωνία στα ρούχα του.
Η σύζυγός του, ωστόσο, διαμαρτυρόταν έντονα ότι δεν υπήρχε στο σπίτι ούτε ίχνος αμμωνίας. Μάλιστα, όσο κι αν μύριζε τα ρούχα του, δεν αισθανόταν τίποτε που να θυμίζει την έντονη και διαπεραστική οσμή αυτού του φαρμάκου.
Τη λύση στο αίνιγμα έδωσε την επόμενη ημέρα ένα τηλεγράφημα, το οποίο ανήγγειλε ότι η μητέρα του είχε πεθάνει ακριβώς την ώρα που εκείνος αισθανόταν την οσμή, από συγκοπή.
Αργότερα, με νεότερη επιστολή, πληροφορήθηκε ότι οι παριστάμενοι, νομίζοντας αρχικά πως η γυναίκα είχε απλώς λιποθυμήσει, προσπάθησαν επί ώρα να τη συνεφέρουν με αμμωνία.
Κατά τη διαδικασία αυτή, το φιαλίδιο χύθηκε στο κρεβάτι, εμποτίζοντας τα σκεπάσματα.
Στην περίπτωση αυτή βρισκόμαστε μπροστά σε μία από τις πιο παράξενες μορφές τηλεπάθειας: την οσφρητική.
