Η κυρία Ελένη Κ. Φραγκίδου κατέθεσε στην «Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών» το εξής φαινόμενο:
«Όταν ως κόρη ακόμη βρισκόμουν στο Λεωνίδιο, κλήθηκε η θεία μου επειγόντως στον Πειραιά, όπου κινδύνευε ο μόνος αδελφός της. Στο σπίτι έμεινε μόνη η εξαδέλφη μου, η οποία με παρακάλεσε να κοιμηθώ μαζί της τη νύχτα.
Κατά τις 7 το απόγευμα, ενώ ήμουν στην τραπεζαρία, άκουσα ισχυρούς κρότους σαν να έσπαζαν πολλά γυάλινα σκεύη μαζί μέσα στον μπουφέ και κάλεσα την εξαδέλφη μου που βρισκόταν στο διπλανό δωμάτιο να τον ανοίξει. Παραδόξως όμως όλα βρέθηκαν σε απόλυτη τάξη και άθικτα.
Μετ’ ολίγον εντούτοις ισχυρότεροι και συνεχείς κρότοι μας τρόμαξαν τόσο πολύ, ώστε μας ανάγκασαν να καταφύγουμε σε ένα μικρό δωμάτιο της οικίας τρομαγμένες, με την ελπίδα να βρούμε εκεί τουλάχιστον ησυχία. Πλην οι κρότοι συνεχίζονταν και εκεί.
Αλλάξαμε για τρίτη φορά δωμάτιο και πάλι όμως οι κρότοι μας ακολούθησαν επίμονοι και με την ίδια ένταση. Τα φαινόμενα διήρκεσαν χωρίς διακοπή από τις 9 το βράδυ μέχρι το πρωί, οπότε ελήφθη τηλεγραφικώς η είδηση ότι ο θάνατος επήλθε ακριβώς την 9η μ.μ. Την στιγμή δηλαδή καθ’ ην είχαν αρχίσει οι κρότοι».
Στην περίπτωση αυτή πρέπει να σημειώσουμε ότι η κα Φραγκίδου είναι προικισμένη με ισχυρότατες διαισθητικές και δυναμολυτικές ιδιότητες, όπως φαίνεται από διάφορα φαινόμενα που σημειώθηκαν στη ζωή της.
Ώστε είναι πολύ εγγύτερο στην αλήθεια εάν αποδώσουμε τους κρότους στην ίδια. Η εντύπωση του θανάτου του θείου της, μεταδοθείσα τηλεπαθικώς στο υποσυνείδητό της αντί οράματος ή βαρυθυμίας (εμφανιστική – ψυχοπαθητική μορφή τηλεπάθειας), προξένησε εκπομπή δυναμολύτου, ενός μέρους του ψυχοδυναμισμού της.
Αυτό δε για να ειδοποιήσει το δυστύχημα διενήργησε δονήσεις της ατμόσφαιρας απομιμούμενες τους σημειωθέντες κρότους. Πάντως είναι προφανές ότι υπήρχε στις εκδηλώσεις αυτές σκοπιμότητα. Το υποσυνείδητο ήθελε επίμονα επί ολόκληρη τη νύχτα να δώσει στις δύο εξαδέλφες να κατανοήσουν ότι το μοιραίο επήλθε.
Ένεκα συνθηκών όμως, τις οποίες αγνοούμε ακόμη, δεν μπορούσε να επιλέξει σαφέστερο τρόπο εκδήλωσης. Και εδώ φαίνεται σαφώς η συγγένεια ηλεκτρισμού και ψυχικής εκπομπής. Μήπως και ο ηλεκτρισμός δεν έχει προτιμήσεις για τη διοχέτευσή του; Τα ευηλεκτραγωγά και δυσηλεκτραγωγά σώματα; Ο κεραυνός δεν καταπλήσσει με τις περιεργότατες προτιμήσεις του;
Αλλά μήπως και ο ηλεκτρομαγνητισμός, οι ακτίνες Χ και οι Υπέρ-Χ, οι υπεριώδεις και οι προερυθρές ακτίνες, δεν είναι μορφές της δημιουργικής ενέργειας που αποτελεί το Σύμπαν, ενδιάμεσες καταστάσεις διαφορετικής αραιότητας μεταξύ αυτής και της κοινής ύλης;
Μέσα σε όλα τα σώματα, υλικά ή ημιϋλικά, βάση είναι υπό διαφόρους μορφές, η ίδια δημιουργική δύναμη. Είμαστε και εμείς μικροί Θεοί, των οποίων οι υπεράνθρωπες ιδιότητες καταπνίγονται από την υλική μας συμπύκνωση.
Και μίαν ημέρα, όταν η ενέργεια που αποτελούμε επιστρέψει διά του θανάτου στην πηγή της — αδιάφορο εάν κρατούσε ή όχι τις αναμνήσεις της ζωής — βέβαια θα τις ανακτήσει. Ο Πυθαγόρας είχε δίκιο όταν στα «Χρυσά Έπη» του υποστήριζε αυτήν την ίδια θεωρία.
